تا حالا به این فکر کردید که ما هرکدوم با اینکه می دونیم یه روزی از دنیا می ریم ولی باز هر وقت یکی از نزدیکانمون از دنیا می ره افسرده و غمگین می شیم . باورمون نمی شه که اونو دیگه تو این دنیای فانی نمی بینیم و براش گریه می کنیم .

یک هفته ایی هست که مادر بزرگ عزیزم از این دنیا رفته . اصلا باورم نمی شه که به این راحتی رفت اونقدر مرگش ناگهانی بود که حتی کسی متوجه نشد داره نفسهای آخر رو می کشه . خیلی راحت و ساده با یک لبخند خیلی زیبا از این دنیا رفت . اونقدر موقع خاک کردنش شجاع شده بودم که رفتم دقیقا بالای سرش ایستادم . وقتی که تو قبر کفنش رو کنار زدند و برای آخرین بار صورت مهربونش رو دیدم یادم نمی ره . حتی پدرم جرات نکرد بیاد جلو و اونو ببینه . خیلی برام جالب بود می خواستم بدونم هر کسی که فوت می کنه چه مراسمی براش سر خاک می گیرن .

دو هفته قبل از فوتش من خواب عجیبی دیدم . خواب دیدم که یکی بهم گفت قراره یک نفر فوت کنه ولی نگفت کی ؟ فقط اینو متوجه شدم که یکی از اعضای فامیل هستش. خواب عجیبی بود . از اون موقع که شوهر خالم از دنیا رفته خیلی چیزها را اون بهم اطلاع می ده . اون مردی بسیار مومن و دیندار بود البته مومن واقعی نه این ظاهر سازیهایی که الان در افرادی که ادعای مومن بودنشون میشه می بینید.

هر کسی یه روزی از دنیا می ره و اصلا مشخص نیست که اون روز کی باشه شاید یک ساعت دیگه شاید یک هفته و شاید هم چند سال دیگه . به هر حال چیزی که کاملا روشنه اینه که هیچ انسانی موندنش تو این دنیا همیشگی نیست . نمی دونم چرا نمی خوایم باور کنیم که این موضوع یک روزی هم برای خودمون پیش می یاد . تا کی می خوایم دنبال کارهای دنیوی باشیم تا کی می خوایم به حق هم تجاوز کنیم . تا کی ؟؟؟؟؟؟ انسانی که تنها با یک کفن به اون دنیا پا می ذاره و از این دنیا هیچ چیزی با خودش نمی بره چرا اینقدر مغروره؟ چرا؟